رباعی شمارهٔ ۲۹۳

این بیت شاعر به عشق و ارادت به محبوب اشاره دارد. او خاکی را که قدم‌های محبوب بر آن می‌افتد، سعادت جان خود می‌داند و آن را مملو از زیبایی، مانند گل و یاسمن، می‌خواند. همچنین، او به این نکته اشاره می‌کند که تمام وجودش به خاطر محبوبیت او شکوفا می‌شود و نمی‌تواند از این عشق روی برگرداند.