رباعی شمارهٔ ۲۸۴

برداشت: چشمی دارم که همواره پر از تصویر دوست است و برای من خوشایند است که او در آنجا حضور دارد.

برداشت: این بیت به ما می‌گوید که این‌که دوست را تنها از چشم‌های خودمان متفاوت بدانیم، کار درستی نیست. زیرا ممکن است دوست در واقع همان چیزی باشد که خودمان برمی‌گزینیم و بر اساس دیدگاه خودمان می‌بینیم. در حقیقت، باید دقت کنیم که دید و برداشت ما از دوست می‌تواند بر درک ما از او تأثیر بگذارد.