رباعی شمارهٔ ۲۸۲

این شعر درباره فردی است که زیبایی‌اش همه‌ی جهان را جذاب کرده و حسادت دیگران به او را به تصویر می‌کشد. شاعر بیان می‌کند که درد حسد، حسودان را فراگرفته و احساسات عاشقانه‌ی او به قدری شدید است که باعث شده رنگ رخسارش از عشق و شور و هیجان، تغییر کند.