غزل شمارهٔ ۳۵۰

برداشت: بعد از زمان ناامیدی، همواره امیدی وجود دارد که در دل آدمی روشن می‌ماند.

برداشت: اگر نوری را نمی‌بینی، به این معنی است که به خاطر کوری‌ات نمی‌دانی چه چیزی سفید است. کسی که نمی‌تواند ببیند، هرگز نمی‌تواند درک کند که سپیدی چیست.

برداشت: نقش‌ها و معانی پنهانی بسیاری وجود دارد که نظم و ترتیب آنها تحت تدبیر و حاکمیت یک قدرت بالاست.

برداشت: آن کسی که این تصویر و مفهوم را به حرکت درآورده، مانند بادی است که شاخ‌های درخت بید را به رقص درمی‌آورد.

برداشت: از دشنام و ناملایمی که از محبوب می‌شنوی ناامید نشو، زیرا بعد از این سختی‌ها و رنج‌ها، روزی شاد و خوشحال کننده در پیش است.

برداشت: عشق زمانی باقی می‌ماند که آتش کینه خاموش شود، زیرا هر عیبی به خودی خود می‌تواند به عشق بیشتر بینجامد.

برداشت: رها کن، زیرا گفتن از عمل بهتر است؛ تو هر واقعه‌ای را خود نمی‌بینی و نمی‌شناسی.