رباعی شمارهٔ ۲۸۰

در این ابیات، شاعر به عشق و جانی اشاره می‌کند که شراب عشق را از باغی زیبا و دل‌انگیز نوشیده است. او بیان می‌کند که اگر کسی بخواهد به او آسیب برساند، باید خونش را بریزد، چون او به نوعی از عشق و زیبایی دیگران بهره‌مند شده است. به عبارت دیگر، شاعر احساس مالکیت و وابستگی عمیق به معشوق را بیان می‌کند و به عشق و احساسی که از آن سرچشمه می‌گیرد، اشاره دارد.