رباعی شمارهٔ ۲۷۳

این ابیات به مفهوم جهانی اشاره دارند که به ما و وجود ما وابسته است. جهان از ما نشأت می‌گیرد و ما اصل وجود آن هستیم. حتی اگر جهان در خطر باشد و روشنایی‌اش از بین برود، بدون پایه‌هایی چون آهن و سنگ، همچنان ناپایدار و آسیب‌پذیر است. به عبارتی، وجود ما و اراده ما نقش مهمی در پایداری جهان دارد.