رباعی شمارهٔ ۲۶۸

این شعر نشان‌دهندهٔ تنوع احساسات انسانی است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که تنها خوشحالی و خندهٔ چهرهٔ محبوبش جذاب نیست، بلکه حتی خشم و طعنه‌های او نیز دلپذیر است. او می‌گوید که مهم نیست آیا خواسته‌اش را برآورده می‌کند یا نه؛ خود سر و وضع او، حتی در حالت بی‌توجهی، برایش دوست‌داشتنی است.