رباعی شمارهٔ ۲۶۷

در این ابیات شاعر از عشق و ارتباط عمیق خود با محبوبش صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که وقتی محبوبش (مهر نگار) با وفا به او نزدیک شد، او احساس خوشبختی کرد. شاعر به جستجوی محبوب پرداخت، اما در نهایت او با یک اشاره و دست دراز کردن، شاعر را به خودش نزدیک کرد. این ابیات نشان‌دهنده احساسات عاطفی و جستجوی عشق است.