رباعی شمارهٔ ۲۶۶

شاعر در این ابیات به شغل و حرفه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که او یک صیاد است که در جستجوی صید و شکار خود است. روزهای او به همین کار می‌گذرد و این شغل برای او آرامش و محتوایی به زندگی‌اش می‌دهد، حتی اگر غمناک باشد.