رباعی شمارهٔ ۲۶۴

در این شعر، شاعر به ما یادآوری می‌کند که زمین ظاهراً بی‌حرکت و بی‌حس به نظر می‌رسد، اما در واقع مانند خرگوشی با چشم‌های بسته، بیدار و هوشیار است. زمین در باطن خود در حال جنب و جوش است، حتی اگر این جنب و جوش از دید ما پنهان بماند. شاعر با استفاده از تشبیه دیک (که پر از کف است) بیان می‌کند که ممکن است ظواهر ما را فریب دهد و ندانیم چه تحولات و حرکاتی در حال وقوع است.