رباعی شمارهٔ ۲۶۳

این بیت به تصویر کشیدن حالتی از عشق و وابستگی عمیق است. شاعر بیان می‌کند که علاقه و عاطفه عمیقش به معشوق، او را به واداشت که حتی جانش را فدای آن کند. او به تضاد بین عشق و تقدیر اشاره دارد؛ به‌طوری‌که عشق ممکن است انسان را به مرگ و فنا بکشاند، و در عین حال، شاعر از این حالت تعجب می‌کند که چطور عشق او، که باید جان‌افزا باشد، به چنین وضعیت دردناکی منجر شده است.