رباعی شمارهٔ ۲۵۷

این شعر به اهمیت ارتباط و هم‌زیستی با دیگران اشاره می‌کند. شاعر می‌گوید کسی که با یار خودش کنار بیاید، هرگز تنها نمی‌ماند. همچنین اشاره دارد به این که افراد فقیر و بی‌چاره نیستند اگر با کسانی که ارزش آنها را می‌دانند، ارتباط برقرار کنند. همچنین تأکید می‌کند که زیبایی و نور نیز از کنار سختی‌ها و چالش‌ها به وجود می‌آید. در نهایت، این شعر به قدرت ارتباط و تعامل مثبت با دیگران اشاره دارد.