غزل شمارهٔ ۳۴۷

برداشت: زندگی به خاطر آن معشوق جذاب آرامش می‌یابد، که از وجود او، این بی‌قراری به ثبات و آرامش تبدیل می‌شود.

برداشت: دلم برای تو خیلی تنگ است و این احساس، گوناگون و عمیق‌تر از آن حس دل‌تنگی‌های قبلی است.

برداشت: من در آتش‌های جدیدی سوزانم و اکنون نمی‌دانم با دوستانم چه باید کرد.

برداشت: دل به شدت از بی‌قراری ناله می‌زند، مانند کسی که جانش به خاطر یک زیبایی خاص در خطر است.

برداشت: وقتی از یاری تو دلش خسته می‌شود، نمی‌داند که در درونش چه درد و رنجی وجود دارد.

برداشت: تو در حال زندگی و درگیر مسائلی هستی که شاید از آنها بی‌خبر باشی، در حالی که در دل خود مسئله‌های بیشتری وجود دارد که نیاز به توجه دارند.

برداشت: از چیزهای ناخوشایند دوری کن و به زیبایی‌ها و خوشی‌ها روی بیاور، زیرا شمس‌الدین تبریزی نماد بهار و زیبایی است.