رباعی شمارهٔ ۲۵۰

شاعر از درد و رنجی صحبت می‌کند که به خاطر عشق و بی‌محبتی به آن دچار شده است. او می‌گوید که دلش به خاطر کسی شکسته است که او را دوست نداشته و در عوض کسی که دلش را گرفته، غم و غصه‌ای را به دوش ندارد. در نهایت، او می‌گوید که دلش جز این که به شکل گل باشد، نتوانسته به چیزی دیگر دست یابد و جز در مسیر عشق، هیچ نتیجه‌ای کسب نکرده است.