رباعی شمارهٔ ۲۴۷

در این ابیات شاعر بیان می‌کند که هر قسمتی از وجودش حکایت از معشوق او دارد و تمام وجودش با عشق او مرتبط است. او همچنین به تشبیه چنگ (آلتی موسیقی) می‌پردازد و می‌گوید که ناله‌ای که از او برمی‌خیزد، از عمق احساسات و عشق به معشوق ناشی می‌شود. به طور کلی، این اشعار نشان‌دهنده پیوند عمیق شاعر با معشوقش و تأثیر آن بر وجود اوست.