رباعی شمارهٔ ۲۴۶

این شعر به مفهوم عشق و پرستش اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که در هر مکان و هر جهتی، هر چیزی که مورد توجه اوست، در حقیقت نشانه‌ای از معشوق و معبود اوست. باغ، گل، بلبل، موسیقی و زیبایی‌ها، همگی بهانه‌هایی هستند برای رسیدن به هدف اصلی و عشق واقعی.