رباعی شمارهٔ ۲۴۵

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های دوستی اشاره می‌کند که با ناز و نعمت خود، وجود او را بافت کرده است. او به طور نمادین، تن خود را به خرقه‌ای تشبیه می‌کند که دلش در آن قرار دارد و همه عالم را به عنوان خانقاه و خود را به عنوان صوفی تعبیر می‌کند. به این معنا که تمام وجودش به عشق و معنویت وابسته است.