برجه که سماع روح برپای شده است
وان دف چو شکر حریف آن نای شده است
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به حالتی از شادی و شوق اشاره میکند که با سماع و خوشنوازی همراه است. او توصیف میکند که صدای دف مانند شکر برای نای خوشایند است و شور و شوق قدیم در دل او شعلهور شده است. در نهایت، شاعر به یادآوری معشوقی میپردازد که در زمانهای هیجانانگیز در کنارش بوده است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
سودای قدیم آتش افزای شده است
آن های تو کو که وقت هیهای شده است