رباعی شمارهٔ ۲۳۶

این شعر به اهمیت انتخاب دوستان و هم‌نشینان اشاره دارد. شاعر به فردی توصیه می‌کند که از صحبت کردن با کسانی که دلش را شاد نمی‌کنند و باعث زحمتش می‌شوند، پرهیز کند. او همچنین به نکته‌ای اشاره می‌کند که ممکن است جان کریمان در صورت نشستن با این افراد به خطر بیفتد. در کل، شعر به انتخاب آگاهانه دوستان و تاثیر آن بر روح و روان انسان تأکید دارد.