با ما ز ازل رفته قراری دگر است
این عالم اجساد دیاری دگر است
دربارهٔ این سروده
در این ابیات شاعر به این نکته اشاره دارد که زندگی و دنیا در هر زمانی تغییر میکند و حال و هوای گذشته با حال حاضر متفاوت است. او به زاهدی میگوید که نباید به عباداتش مغرور باشد، زیرا زمانه و شرایط تغییر کرده و فراتر از نماز، زمان و واقعیتهای دیگری وجود دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ای زاهد شبخیز تو مغرور نماز
بیرون ز نماز روزگاری دگر است