رباعی شمارهٔ ۲۳۰

این بیت از یک شعر عاشقانه است که راوی با شب گفتگو می‌کند و از آن می‌پرسد که اگر ایمان در عشق وجود دارد، چرا همه چیز زودگذر و ناپایدار است. شب به او پاسخ می‌دهد که ما چه گناهی داریم وقتی عشق ما بی‌پایان است. در واقع، این شعر به وفاداری و ماندگاری عشق اشاره دارد و به دلیل نقص زمان، غمگین نیست.