رباعی شمارهٔ ۲۲۴

این شعر به اهمیت تفکیک دوستان حقیقی از دشمنان و خطرات اشاره دارد. شاعر می‌گوید که نباید با دشمنان حتی در ظاهر هم نشستن را قبول کرد، و همچنین باید از دوستانی که ممکن است شما را به دردسر بیندازند یا شما را با مشکلاتی درگیر کنند، فاصله گرفت. در نهایت، او نسبت به خطرات و آسیب‌هایی که ممکن است از جانب دیگران بیاید، هشدار می‌دهد.