رباعی شمارهٔ ۲۲۳

در این ابیات، شاعر به توصیف آمدن باد و تاثیر آن بر میخواری و زیبایی می‌پردازد. باد بر سر میخواری‌ها گل می‌ریزد و یار نیز می‌رسد و می را در قدح یاران می‌ریزد. همچنین، از زیبایی سنبل و نرگس به عنوان نمادهایی از شادابی و مستی یاد می‌کند که رونق و حیات را به عطاران و هشیاران می‌بخشد.