با جان دو روزه تو چنان گشتی جفت
با تو سخن مرگ نمیشاید گفت
دربارهٔ این سروده
در این بیت، شاعر به تاثیر کوتاهی عمر اشاره میکند و میگوید که با وجود اینکه جان انسان در پی آرامش و منزلت است، اما در میانه مسیر زندگی، انسان به خواب مرگ میرود. همچنین، صحبت درباره مرگ به نظر دشوار و نامناسب میآید.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
جان طالب منزلست و منزل مرگست
اما خر تو میانهٔ راه بخفت