غزل شمارهٔ ۳۴۴

برداشت: به جان تو که قسم می‌خورم، قسمی بزرگ است، زیرا بدون تو، زندگی‌ام گرفتار و پر از سختی است.

برداشت: هرچند که خضر، پیشوای زندگی و جاودانگی است، اما آرزوی من به اندازه‌ای بزرگ و عظیم است که نمی‌توانم به آن دست یابم.

برداشت: من حرف‌های زیادی درباره تو دارم و می‌خواهم با تو صحبت کنم، اما سکوت من نشان‌دهنده‌ی درسی بزرگ است.

برداشت: هر وقت کسی به خاطر ترس از تو ساکت باشد، حتی اگر فردی با عقل و توانمند باشد، نشان‌دهنده‌ی قدرت توست.

برداشت: هر کسی که هنر را به خاطر تو رها کند، هنرمند بزرگی است.

برداشت: من خود را چون سایه‌ات به دنبالت انداختم، زیرا این کار در برابر تو کاری بزرگ و ارزشمند است.

برداشت: بغداد به تو مقام و عظمت بخشیده، اما سمرقند تو را همچون قند شیرین و ارزشمند می‌سازد.

برداشت: طمع به شیرینی‌های تو مرا حریص کرده است، هرچند که من به خاطر رضایت تو شاد هستم.

برداشت: من از خودم و ارتباطی که با تو دارم جدا شده‌ام، زیرا دل من به تو وابستگی عمیقی دارد.

برداشت: سکوت کن، مانند عشق، ای فرزند عشق، اگرچه گفته شده که فرزند بزرگ و مهمی هستی.

برداشت: زین زرکند یعنی زین طلاکوب و زرکاری شده