رباعی شمارهٔ ۲۲۰

در این ابیات شاعر به وصال و عشق می‌پردازد و به فردی که در تلاش برای جلب توجه معشوق است، اشاره می‌کند. او می‌گوید که شبیه به حیواناتی مثل خر و گاو به دنبال غذا برمی‌گردد و مدت‌ها تحت تأثیر وسوسه‌های دنیا قرار گرفته است. همچنین به تلاش بی‌فایده برای جلب محبت می‌پردازد و به نوعی به او هشدار می‌دهد که برای رسیدن به عشق واقعی، لازم است خود را از این وابستگی‌های سطحی رها کند.