ای هرچه صدف بستهٔ دریای لبت
وی هرچه گهر فتاده در پای لبت
دربارهٔ این سروده
این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت لبان محبوب اشاره دارد. شاعر به عشقی عمیق و دردناکی اشاره میکند که به واسطهی زیبایی لبها به وجود آمده است. او از آرزوی نزدیک شدن به محبوب گله میکند و احساس نگرانی و افزونی عشق را در دلش بازگو میکند. این احساس در نهایت به حس بدرود و جدایی تبدیل میشود.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
از راهزنان رسیده جانم تا لب
گر ره ندهی وای من و وای لبت