رباعی شمارهٔ ۲۱۸

این شعر به ارتباط عمیق و عبادت عاشقانه نسبت به خدا اشاره دارد. شاعر از بیداری و آگاهی از حضور خداوند صحبت می‌کند و می‌گوید که هیچ موجودی جز او به چشم نمی‌خورد. او به دلیل ترس از خداوند، از بیان احساساتش ابا دارد. در کل، اشعار بر عشق و اشتیاق به خداوند و همچنین ترس از او تأکید دارد.