رباعی شمارهٔ ۲۱۷

این شعر به نوعی درباره امید و عشق صحبت می‌کند. شاعر به همدم درونی اشاره می‌کند که به او زندگی و امید می‌دهد. تا آخرین لحظه زندگی باید از این عشق و محبت بهره‌مند شد، زیرا این عشق از روی کرم و لطف است و همچون عشوه‌ای نیست که قابل دسترسی نباشد. به عبارت دیگر، شاعر بر اهمیت ارزشمند بودن این عشق و امید تاکید می‌کند که تا آخرین لحظه باید از آن بهره گرفت.