رباعی شمارهٔ ۲۱۶

این بیت‌ها حاکی از شوق و جذب میان عاشق و معشوق هستند. شمعی که در اینجا نماد عشق و جذبه است، در برابر پروانه‌ای قرار دارد که به جای شادی و شعف، خاموش و بی‌حرکت است. شاعر به ما می‌گوید که این واقعه عجیب است و از ما می‌خواهد که با شتاب به سوی این شمع که نور و دل‌انگیزی بیشتری دارد، برویم چون روح ما به دنبال عشق و روشنی است.