رباعی شمارهٔ ۲۱۴

این شعر بیانگر حالتی از مستی و انزوا است. شاعر می‌گوید که این مستی او ناشی از شراب سرخ نیست و تنها باده‌ای که در دست دارد تنها از نوعی سودا و غم است. او به شخصی اشاره می‌کند که آمده تا باده او را بریزد، اما خود شاعر در واقع در حالتی است که باده‌اش قابل مشاهده نیست و از درونش ناشی می‌شود. در واقع، این شعر نمادی از جستجوی معانی عمیق و احساسات نهفته در دل شاعر است.