رباعی شمارهٔ ۲۱۱

این شعر درباره‌ی احساسات پیچیده و ناآرامی درونی شاعر است. او از فتنۀ درونی و عشق که همچون چنگی او را در بر گرفته، می‌پرسد که ریشه‌اش چیست. همچنین از دلی که به خاطر این عشق هر روز با او در جنگ است، سخن می‌گوید و به نوعی از درد و رنجی که این احساسات به او می‌آورند، اشاره می‌کند. شعر به بررسی پیچیدگی‌های عشق و جنگ میان احساسات درونی می‌پردازد.