رباعی شمارهٔ ۲۰۹

برداشت: این عشق، حقیقتی عمیق و غریب است که سَپرش و نشانه‌اش به وضوح نمایان نیست. مانند قرآن که حقیقتی راستین و عمیق دارد، اما آیت‌هایش نیز به راحتی قابل مشاهده نیستند.

برداشت: هر عاشقی به نوعی از این شکارچی عشق جراحتی دیده است؛ اگرچه زخم خونین است، اما آثار آن به وضوح قابل مشاهده نیست.