رباعی شمارهٔ ۲۰۸

این شعر به تصویر کشیدن حال و هوای دل و اندیشه شاعر است. او دل و احساساتش را به شکل سفالی و ظریف تشبیه می‌کند و از پختگی اندیشه‌اش می‌گوید. دانه‌های دانش را نیز به دام دل تشبیه می‌کند و در نهایت، بیان می‌کند که آنچه می‌گوید، پیغام دل اوست. شاعر به ارتباط عمیق بین احساسات و دانش اشاره دارد.