رباعی شمارهٔ ۲۰۷

این شعر بیانگر عشق عمیق شاعر به معشوق و تأثیر او بر زندگی‌اش است. شاعر به یاد می‌آورد که بیماری‌اش ناشی از عشق معشوق است و به همین دلیل از توصیه‌های پزشک جز نوشیدن شراب و شکر از لب معشوق پرهیز نمی‌کند. در واقع، عشق و شوق به معشوق برای او از هر درمانی مهم‌تر است.