رباعی شمارهٔ ۲۰۳

این ابیات به معنای وجود و عدم در زندگی اشاره دارند. شاعر بیان می‌کند که زندگی مثلی مانند یک دایره است که به خودی خود معنای خاصی ندارد و وجود ما در حقیقت از نیروی عدم و نیستی ناشی می‌شود. همچنین از یک حقیقت پنهان صحبت می‌کند که ما را به هم پیوند می‌زند و در نهایت تأکید می‌کند که ما در حقیقت وجود ندارد و تنها سایه‌ای از یک حقیقت بزرگتر هستیم.