رباعی شمارهٔ ۲۰۲

شاعر در این ابیات به زیبایی و لذت‌های طبیعی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این صدا و بوی خوش که او احساس می‌کند، از کیوان (آسمان) و باغ‌های گلشن و بستان او ناشی می‌شود. همچنین، او از احساسی عمیق سخن می‌گوید که بر دل و جانش تاثیر می‌گذارد و از این رو به دنبال جایی است که این احساسات به آنجا منتهی شود.