رباعی شمارهٔ ۲۰۱

این شعر به زیبایی و ارزش‌های آفرینش اشاره دارد و از محبوبیت و جذابیت چیزهایی همچون لعل، عقیق، دریا و زیبایی‌های آن صحبت می‌کند. شاعر از یک شخصیت خاص و روحانی به عنوان "خواجه" یاد می‌کند و بر این موضوع تأکید می‌کند که هرچند او دیر آمده، اما این تأخیر قابل قبول و موجه است. شعر به نوعی به احترام و عشق به زیبایی‌ها و معنای عمیق زندگی اشاره دارد.