رباعی شمارهٔ ۱۹۲

این شعر به زیبایی و جذابیت محبوبی اشاره دارد که چون یاد او ذهن را مشغول کرده و مانع از مشاهده واقعی او می‌شود. شاعر با ابراز احساساتش نشان می‌دهد که عشق و یاد آن محبوب، او را از دیدن حقیقت و لذت واقعی دور کرده است. به عبارتی، عشق و یاد او همچون حجابی است که مانع ارتباط واقعی می‌شود.