غزل شمارهٔ ۳۴۱

برداشت: بیایید، امروز برای ما روز جشن و شادمانی است و از این پس زندگی‌مان پر از خوشی و لذت خواهد بود.

برداشت: امروز روز شادی است و به نظر می‌رسد که خوشحالی از همان ابتدا وجود داشته است، پس بیایید دست بزنیم و این جشن را جشن بگیریم.

برداشت: همانند یار ما در این دنیا چه کسی می‌تواند باشد؟ این نوع شادمانی، در صد زمانه نیز بی‌نظیر است.

برداشت: زمین و آسمان به قدری پر از نعمت و برکت شده‌اند که در هر سمت و سو، شکر و سپاسگزاری وجود دارد و همه جا بوی قدردانی به مشام می‌رسد.

برداشت: صدای موج می‌آید موجی که گوهر می‌افشاند، در جهانی که پر از موج‌است اما دریا دیده نمی‌شود.

برداشت: محمد دوباره از معراج بازگشته است و عیسی نیز از آسما چهارم رسیده است.

برداشت: هر چیزی که از این مکان نیست، از دل به حساب می‌آید و هر شرابی که از جام جان جدا باشد، ناپاک است.

برداشت: چه مجلس خوشی که در آن ساقی بخت، حاضرانش جنید و بایزید باشند.

برداشت: از شدت ارادت خمار بودم و نمی‌دانستم که حق خود به ما ارادت دارد.

برداشت: حال من خوابیدم و پاهایم را جمع کردم، زیرا فهمیدم که بختم می خورده و سرمست شده است.