رباعی شمارهٔ ۱۸۸

در این ابیات شاعر به حالتی اشاره می‌کند که در دلش احساسی عمیق و خاص وجود دارد. او از زمانی صحبت می‌کند که وقتی برای نشستن و تفکر پیش آمده است، اما همزمان از توبه و شکست نیز سخن می‌گوید. در نهایت، او به باده‌ای گلرنگ اشاره می‌کند که نشان‌دهنده لذت و زیبایی است و بیان می‌کند که اکنون زمان آن رسیده است که مانند گل، این لذت و زیبایی دست به دست شود.