رباعی شمارهٔ ۱۸۷

در این بیت، شاعر از عشق و محبت به خدا سخن می‌گوید و توجه به زیبایی و مقام دنیوی را زیر سوال می‌برد. او به حال سوختگان عاشق در راه توحید اشاره می‌کند و اعلام می‌کند که حقیقت وجودشان در کلمه‌ی «لا اله الا الله» نهفته است.