رباعی شمارهٔ ۱۸۶

این ابیات به تصویر کشیدن خرمن (مزرعه) و انبار پر از برکت و خیرات است. شاعر از انبار جهان که پر از تخم‌های موات (بی‌ثمر) است صحبت می‌کند و به جای آن، خواستار این است که بر خرمن خود شب‌نامه‌ای بنویسد که نشان‌دهنده برکات و خیرات باشد. در واقع، او به دنبال دنیایی پر از نعمت و آبادانی است.