ای حسرت خوبان جهان روی خوشت
وی قبلهٔ زاهدان دو ابروی خوشت
دربارهٔ این سروده
در این ابیات شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق سخن میگوید و به حسرت و longing خود نسبت به او اشاره میکند. او معشوق را به عنوان نیکان جهان و قبله زاهدان معرفی کرده و میخواهد در زیباییهای او غوطهور شود. شاعر احساسات عمیق خود را نسبت به معشوق بیان میکند و از عریانی صفات خود برای نزدیکتر شدن به او سخن میگوید.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
از جمله صفات خویش عریان گشتم
تا غوطه خورم برهنه در جوی خوشت