رباعی شمارهٔ ۱۸۲

این شعر بیانگر این است که عشق قدیمی و خالص، تنها چیز واقعی در جهان است و همه چیز دیگر زوال‌پذیر است. شاعر می‌گوید که هیچ چیزی به اندازه عشق ارزشمند نیست و حتی عبادت و رفتن به کعبه بدون عشق معنا ندارد. عشق، سرچشمه‌ی زندگی و حقیقت است و عاشق می‌تواند در هر کجا، حتی فراتر از مکان‌های مقدس، احساس متعالی داشته باشد.