غزل شمارهٔ ۳۴۰

برداشت: دلم دوباره آتش گرفته، بگذار آن را رها کنم تا شعله‌ور شود و حس خوبی پیدا کند.

برداشت: ای دل، در این شرایط سخت و پرهیجان بسوز و حتی دم نزن، زیرا عقل و فکر من تحت تاثیر غم و اندوه قرار گرفته‌اند.

برداشت: دوباره دلم خواب ناپسندی دیده است که تمام شادی‌هایش را گرفته و به sorrow تبدیل کرده است.

برداشت: من به خاطر این که دنیا در تحت تأثیر قدرت خورشید قرار گرفته، همچون سایه‌ای از بین می‌روم و از فنا نمی‌توانم جدا شوم.

برداشت: هر شب دلم به خاطر زیبایی و جذابیت‌های دلربای او پر از غصه و حیرت است.

برداشت: دزدی که مال دشمن را دزدیده، چگونه می‌تواند پنهان بماند؟

برداشت: بسیاری از جان‌ها هستند که از قالب خارج می‌شوند، اما پای آن‌ها به مصاف حریف گرفته شده است.

برداشت: دل من به خاطر محبت و زیبایی او چنان مجروح و آسیب‌دیده شده که گویی دندان‌هایش به لبه تند تیر او چسبیده است.