رباعی شمارهٔ ۱۷۷

در این ابیات شاعر از حال و هوای بامداد سخن می‌گوید. او به وضوح نشان می‌دهد که شب گذشته با نوشیدن باده، حالتی شاداب و مست به او دست داده است. حالا که روز جدید آغاز شده، او همچنان در حالت خرابی و سرخوشی به سر می‌برد و به خانه اولی، جایی که سرشار از سرور و خوشی است، می‌رود.