رباعی شمارهٔ ۱۷۲

این اشعار به ارتباط عمیق و وحدت وجود اشاره دارند. شاعر بیان می‌کند که تمامی وجود او، چه درونی و چه بیرونی، متعلق به یک حقیقت واحد است. جان و زندگی‌اش تنها از طریق او معنا پیدا می‌کند و برای او هیچ تفاوتی بین کفر و ایمان وجود ندارد، زیرا وجودش به طور کامل به او وابسته است. این تفکر نشان‌دهنده‌ی وحدت و یگانگی الهی در وجود انسان است.