غزل شمارهٔ ۳۳۹

برداشت: سماع محبوب زندگان است نه مردگان، کسی قدر سماع را می‌داند که جانان دارد و عاشق است.

برداشت: کسی آرزو دارد که او از خواب بیدار شود، زیرا او در میان گل‌ها و زیبایی‌ها خوابیده است.

برداشت: ولی آن کسی که در زندان خوابیده است، اگر بیدار شود، متوجه درد و زیان خود خواهد شد.

برداشت: در آن محل باید شادی و جشن برپا کرد، زیرا آنجا فضایی برای عروسی و سرور است، نه برای گریه و غم که مناسب فریاد و اندوه است.

برداشت: کسی که ارزش و شخصیت واقعی خود را نشناخته باشد، مانند فردی است که ماه را نمی‌بیند و در نتیجه از وجود آن غافل است.

برداشت: کسی که به وصال محبوب دست یافته، نیازی به سماع و نواختن دف ندارد؛ زیرا سماع فقط برای رسیدن به دلبر است.

برداشت: کسانی که به سوی قبله توجه دارند، تجربه‌ای از شادی و سرور در این دنیا و آن دنیا خواهند داشت.

برداشت: به ویژه گروهی هستند که در حال گوش دادن به موسیقی می‌چرخند و کعبه، نقطه مرکزی آنهاست.

برداشت: اگر به دنبال شکر می‌گردی، همان جا وجود دارد؛ اما اگر انگشت شکر خودت را به رایگان استفاده کنی، نتیجه‌ای نخواهی گرفت.