رباعی شمارهٔ ۱۶۷

شعر به شب و حالتی ویژه اشاره دارد که در آن عشق و زیبایی به اوج خود می‌رسد. این شب به‌نوعی شبی جشن و سرور برای عاشقان و جویندگان خدا است و نماد اتحاد و دوستی میان عشق‌هاست. به‌ویژه، زیبایی افراد در این شب به شکل خاصی درخشیده است.